Florian Hellwig.com | Info | Teksten | Theater | Contact | Links | Blog
                                                              
| Feiern | Spinnen | Trmen |



FEIERN

Hoewel Edward volwassen is woont hij nog thuis bij zijn ouders. Veertig jaar naar de maanlanding droomt Edward ervan om de ruimte in te vliegen. Hij sleutelt aan een raket en wil een lanceerplatform in de tuin bouwen. De tuin is een dor land. Zijn vader en zijn moeder sluiten alle ramen en deuren af om zich voor de buitenwereld te beschermen. Ze verlaten het huis niet meer. Buiten is het vijandig. Daar woedt de tijdsgeest.

De ouders vliegen rondom hun zoon als buitenaardse wezens. Elk familielid heeft zijn eigen manier hoe die met de situatie omgaat. Maar ook in deze microkosmos verliezen ze zich in vervangende religies. De vader zweert op de bijbel, meer uit principe dan uit overtuiging. De moeder zou graag weer eens op vakantie gaan. Iemand zal foto's van de familie moeten maken als een bewijs voor het ogenschijnlijke geluk. Edward wenst zich voor zijn verjaardag een astronautenpak.

Het verjaardagsfeest geeft aanleiding tot het vieren van het schijnbare geluk. Plots komt een onuitgenodigde gast opdagen op het feest. De geheimzinnige vreemde is Marie. Niemand kan verklaren hoe zij het huis heeft binnen kunnen sluipen? De indringer verstoort het dagelijkse leven. Zij is een vijand en een verlosser in n persoon. De vertrouwde werkelijkheid wankelt uit hun voegen. Niets is onveranderlijk, zelfs niet eens het onveranderlijke.



Astronauten zijn moderne argonauten. Maar het gulden vlies interesseert ze niet, ze zoeken naar iets anders. We zoeken allen iets. Om ons te kunnen voelen. Als een bewijs voor ons bestaan. Dat we meer zijn dan slechts een schep eiwit. Dat is de nieuwe dimensie.

Edward: Het geluk is maar een episode. Een strofe, een zon, een sonde die we vermakelijk passeren. Of passeert zij ons? Trekt zij ijlings aan ons voorbij. Die verkoolt voordat we het opmerken. Voordat we haar in onze kosmos kunnen integreren. Die verkoolt en slechts een krater van herinnering nalaat. Een brede zwarte gat open scheurt. In welke wij vliegen of worden aangezogen. Dat hangt af van het perspectief. En in deze put kunnen door de gloed nieuwe zonnen ontstaan. Wanneer we geluk hebben. Nieuwe zonden uit een sprank van hoop.




Deutsch | Nederlands